Εμένα με μαγνητίζουν οι άνθρωποι που γελούν
Βλέπουμε έναν άγνωστο να κλαίει στον δρόμο και τρέχουμε να τον παρηγορήσουμε. Βλέπουμε έναν δικό μας άνθρωπο να πονάει και θέλουμε να μάθουμε τι του συμβαίνει. Να βοηθήσουμε όσο μπορούμε.
Αντίθετα:
Βλέπουμε έναν άγνωστο να γελά στη μέση του δρόμου και τον περνάμε για τρελό ή τουλάχιστον υπερβολικό. Βλέπουμε μια παρέα να διασκεδάζει και μας ενοχλεί η φασαρία, μας φαίνεται υπερβολική η χαρά τους. Γνωρίζουμε έναν άνθρωπο χαμογελαστό και μας φαίνεται παράξενο που πίσω από αυτό το γέλιο δεν κρύβεται μια κάποια θλίψη. Δεν μπορούμε να πιστέψουμε πως ένας άνθρωπος δεν έχει κάτι να τον πονάει.
Μπορεί και να έχει… Αλλά να μην είναι ικανός ο πόνος αυτός να επισκιάσει τη χαρά του.
Η αλήθεια είναι πως τρέχουμε να παρηγορήσουμε όποιον πονά.
Αλλά δεν έχουμε καταλάβει πως κάθε φορά που πλησιάζουμε να βοηθήσουμε κάποιον που πονά, ουσιαστικά θέλουμε να βοηθήσουμε τον εαυτό μας.
Στον δικό μας πόνο ερχόμαστε πιο κοντά. Τον δικό μας πόνο προσπαθούμε να αγκαλιάσουμε εκείνη τη στιγμή.
