Γιατί σταματήσαμε να χορεύουμε; (!)

Της Ιωάννας Παπαδοπούλου

Κάποτε, ο ρόλος του χορού στον άνθρωπο και την κοινωνία του ήταν ζωτικής σημασίας. Ισχύει όμως το ίδιο και σήμερα;

Όλοι χρησιμοποιούμε το πρόσωπο και τα χέρια ως εκφραστικό μέσο επικοινωνίας, συνεπώς είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε πόσο άμεσα συνδεδεμένοι είμαστε με το σώμα μας είτε το θέλουμε είτε όχι σε κάθε κατάσταση, κάθε στιγμή. Πόσο όμως καλλιεργούμε τις σωματικές λειτουργίες μας ώστε να εκφραστούμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο;

Είναι μοναδικό το γεγονός πως το σώμα 'μιλά' τη δική του γλώσσα από τη γέννηση έως το θάνατο μας. Το ιδιαίτερο όμως στην τέχνη του χορού είναι πως χρησιμοποιείται το συναίσθημα, η δημιουργικότητα και ο συμβολισμός για να μεταδοθούν διαφορετικές αρχέγονες έννοιες -μοιάζει θα λέγαμε με προφορική γλώσσα, καθώς συνδυάζει κινητικό λεξιλόγιο και διαφορετικά συστήματα που βοηθούν στην έκφραση μέσω του σώματος. Από τον Πυρρίχιο χορό ως τα Ομηρικά έπη, από τους ιστορικούς χορούς στους λαϊκούς, από το μοντέρνο στο μεταμοντέρνο, από την χορευτική disco ως την λίμνη των κύκνων, από την αρχαιότητα ως τη σύγχρονη εποχή- η κίνηση δηλώνει την έκφραση του σώματος και της ψυχής.

Ο ορφικός τρόπος

 

 Ο ορφισμός είναι το πανάρχαιο θρησκευτικό σύστημα που καθιέρωσε ο Ορφέας από την Θράκη, μία εντυπωσιακή προσωπικότητα με εξαιρετικά ταλέντα. Η ύπαρξη του Ορφέα χάνεται στα βάθη των αιώνων, το θρησκευτικό του σύστημα όμως γονιμοποίησε τη θρησκευτική σκέψη του δυτικού κόσμου.

Η ορφική πρακτική αποσκοπεί στον απεγκλωβισμό της ανθρώπινης ψυχής από τα υλικά «τείχη» του σώματος και την ένωσή της με το θεϊκό στοιχείο. Για να το πετύχει αυτό η ψυχή ενσαρκώνεται πολλές φορές, μέχρι να καθαριστεί εντελώς και να ολοκληρώσει τον κύκλο της στον υλικό κόσμο. Ο Ορφέας καθιέρωσε τα Ορφικά Μυστήρια ή Μυστήρια του Διονύσου, ειδικές μυστηριακές τελετές στις οποίες ο πιστός έρχεται σ’ επαφή με το θεϊκό κομμάτι της ψυχής του, μέσω έκστασης. Ύστερα, ξεκινούσε ένας ισόβιος αγώνας με στόχο την κάθαρση της ψυχής.