Όταν χορεύεις, γράφεις στη γη αυτό που θέλει να πει η ψυχή σου...είπε ο Καβάφης

 Γράφει η Efi Argyropoulou

Έχετε σκεφτεί πώς ακόμα και το βάδισμά μας ή ο τρόπος που κουνάμε τα χέρια μας όταν υποστηρίζουμε τον προφορικό μας λόγο, είναι ρυθμός είναι τρόπος έκφρασης ανθρώπινων συναισθημάτων; Η κίνηση είναι αυτομάτως ο πιο βασικός και ο πιο άμεσος τρόπος επικοινωνίας μας.

Οι θεοί εφηύραν τη λέξη “χορός” εξαιτίας της χαράς που προσφέρει. Οι αρχαίοι πίστευαν ότι ο χορός ήταν δώρο των θεών προς τον άνθρωπο για να μπορεί να ξεχνιέται, μέσω αυτού, από τους κόπους και τις θλίψεις της ζωής του. Περιγραφές χορού συναντάμε σε αρχαία κείμενα του Ομήρου, με αποκορύφωμα τελειοποίησής του την κλασσική εποχή. Σύμφωνα με την μυθολογία, ο Δίας σώθηκε από την μανία του πατέρα του Κρόνου, χάρη στον χορό των Κουρητών, και τον θόρυβο που έκαναν τα ξίφη τους καθώς χτυπούσαν τις ασπίδες τους. Η Αθηνά επινόησε πρώτη τον «πυρρίχιο» πολεμικό χορό, για να γιορτάσει τη νίκη της ενάντια στους Τιτάνες.

Πως εξισορροπείται η συλλογική αρνητική ενέργεια ολόκληρης της Ανθρωπότητας

Ο Δρ Δαβίδ R. Hawkins είναι διάσημος ψυχίατρος, παθολόγος, ερευνητής και ομιλητής στο βιβλίο του με τίτλο «Το μάτι του Εγώ» λέει:

«Στον κόσμο που ζούμε υπάρχουν τα ενεργειακά επίπεδα με την ενδυναμωτική επίδραση, υπάρ­χουν όμως και τα κατώτερης ενέργειας επίπεδα: του θυμού, του φόβου, της λύπης, της απάθειας, της ενοχής, του μίσους, της κριτικής και της ντροπής. Όλα τους έχουν την ιδιότητα να μας αποδυναμώνουν και να επιδρούν επάνω μας κατά τρόπο που να εμποδίζουν τη σύνδεση μας με το συμπαντικό ενεργειακό επίπε­δο της πρόθεσης.»

Ο δρ.Χόκινς υποστηρί­ζει πως είναι ζωτικής σημασίας για τον καθένα μας να έχει επίγνωση της σημασίας της ανύψωσης της συχνότητας των δονήσεων μας στο επίπεδο όπου αρχίζουμε να εναρμονιζόμαστε με την ενέργεια της συμπαντικής Πηγής.

Η ευτυχία και το εγώ

Από Atman Nityananda

Τι είναι το εγώ? Αυτό που νομίζεις ότι είσαι. Η ψευδαίσθηση ότι είσαι το σώμα (που το λένε Δημήτρη, Μαρία ή όπως αλλιώς σε βάφτισαν) μαζί με μια ψευδαισθησιακή εικόνα που έχει δημιουργηθεί στο νου από τις εμπειρίες που βίωσες από την ημέρα που γεννήθηκες.

Τι άλλο είναι?
Ένα σύνολο επιθυμιών, παρορμήσεων, πεποιθήσεων, αντιλήψεων, συνήθειων (σωματικών, συναισθηματικών, νοητικών), ταυτίσεων, αρεσκειών, απαρεσκειών, φόβων, θυμού, ...., βασισμένα στην μίμηση, την ταύτιση, την προβολή και την φαντασία.

Είναι γεγονός ότι  δεν είσαι το εγώ, αλλά εξ αιτίας της άγνοιας και της ταύτισης έχεις περιορίσει τον εαυτό σου σε εάν μικρό μέρος της ύπαρξης σου (το σώμα, τις συγκινήσεις και τον νου). Η αληθινή σου φύση, ο αληθινός σου Εαυτός, είναι αυτό που ονομάζουν οι θρησκείες Πνεύμα ή Ψυχή (δεν αναφέρομαι στον ψυχισμό που θεωρείται το κατώτερο μέρος της ψυχής: θυμικό-επιθυμητικό-λογικό) και το οποίο παραμένει σαν μια αφηρημένη ιδέα στο νου σου, ενώ στην πραγματικότητα είναι αυτό που είσαι και που επιτρέπει όλα τα αλλά να υπάρχουν και να έχουν ζωή (σώμα, ενέργεια, νους).

3 Απλοί τρόποι να εκπαιδεύσουμε την προσοχή μας

Η ζωή μας τρέχει συνήθως σε γρήγορους ρυθμούς και κατακλύζεται καθημερινά από αμέτρητες πληροφορίες κάθε είδους. Σε αυτές τις συνθήκες η παρωχημένη τακτική της αδιάκοπης λειτουργίας του νου μονοπωλεί την προσοχή μας.

Ωστόσο, υπάρχουν τρόποι που μπορούν να διευκολύνουν την επιστροφή της προσοχής μας στο παρόν και να υποβοηθήσουν την εκπαίδευσή της:

Σε όλα υπάρχει εκ φύσεως κάτι το θείο - Αριστοτέλης

Κέκενχοφ (Keukenhof)-Άμστερνταμ

«Σε όλα υπάρχει εκ φύσεως κάτι το θείο» -‘Πάντα γαρ φύσει έχει τι θείον’. Αριστοτέλης (Ηθικά Νικομάχεια,1153b,30-32).

Η αίσθηση της ενότητας με τη φύση είναι το νόημα της αγάπης.

Η φύση ως η μεγάλη μητέρα, η πλανητική μήτρα της ζωής, έθρεψε τον άνθρωπο ως κορωνίδα της πλανητικής ύπαρξης. Ο μεταμοντέρνος άνθρωπος, βρίσκεται σε αντίθεση με την φύση, για αυτό και βιώνουμε μια  παγκόσμια οικολογική κρίση και τις συνέπειες της, οι οποίες δεν απειλούν, πλέον, μόνο την ισορροπία των οικοσυστημάτων και την επιβίωση των έμβιων όντων, αλλά και την ψυχοσωματική υγεία και την ποιότητα ζωής των παρόντων και των μελλοντικών γενιών.

Αυτή η οικολογική κρίση έχει βαθιές κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές αιτίες, εφόσον οι ρίζες της  βρίσκονται στην βαθεία αποξενωμένη σχέση του σύγχρονου ανθρώπου με τη φύση. Ο σύγχρονος  άνθρωπος έχει χάσει την αίσθηση μιας βαθύτερης ιερής ενότητας με τη φύση, χρησιμοποιεί ανευ ορίου όλους τους  πόρους προς εκμετάλλευση και τελικά καταστροφή. Στον «ανεπτυγμένο» κόσμο έχουμε, πλέον, δημιουργήσει ένα σύστημα που αδυνατούμε να ελέγξουμε.