Οι αλήθειες της Elisabeth Kübler-Ross

  

Η Elisabeth Kübler-Ross ηταν Ελβετίδα ψυχίατρος και μία από τις πρώτες προσωπικότητες που μελέτησαν το θάνατο και την πορεία προς αυτόν. Η οπτική της για το τελικό αυτό στάδιο ανάπτυξης του ανθρώπου αναμφίβολλα μπορεί να χαρακτηριστεί ανώτερη. Τα ακόλουθα αποφθέγματα μαρτυρούν την οπτική της για την αγάπη, το θάνατο μα προπαντός για το πως να γευτεί, να νιώσει και να ζήσει κάποιος τη ζωή του.

Οι αλήθειες της Elisabeth Kübler-Ross

1.      Οι ασθενείς, μου δίδαξαν όχι πώς να πεθάνω, αλλά πώς να ζήσω.

2.      Οι πιο όμορφοι άνθρωποι που έχουμε γνωρίσει είναι αυτοί που γνωρίσαν την ήττα, τον πόνο, την πάλη, την απώλεια, και βρήκανε τον δρόμο τους πέρα από αυτά τα βάθη. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν μία εκτίμηση, μία ευαισθησία, και μία κατανόηση της ζωής, που τους γεμίζει με συμπόνια, ευγένεια, και μία βαθιά αγάπη. Οι όμορφοι άνθρωποι δεν συμβαίνουν έτσι απλά...

3.      Οι άνθρωποι είναι σαν τα παράθυρα βιτρώ. Γυαλίζουν και αστράφτουν όσο ο ήλιος φέγγει απ’ έξω, αλλά όταν πέσει το σκοτάδι, η πραγματική τους ομορφιά αποκαλύπτεται μόνο από ένα εσωτερικό φως.

Τα στάδια προσαρμογής στην ιδέα του θανάτου - Elisabeth K.Ross

 

 Η συμβολή της Elisabeth Kübler-Ross στην ψυχολογία

Μία σπουδαία συμβολή της Elisabeth Kübler-Ross στην ψυχολογία ήταν τα στάδια προσαρμογής στην διαδικασία του θανάτου. Αρχικά, τα στάδια αυτά βοήθησαν σε περιπτώσεις ανθρώπων που είχαν διαγνωσθεί με καταληκτική ασθένεια. Στην πορεία, η εν λόγω θεωρία χρησιμοποιήθηκε σε μία ευρύτερη γκάμα απωλειών, όπου και πάλι παρατηρείται μια διεργασία πένθους, όπως ο χωρισμός, απώλεια υγείας, εργασίας ή κάποιου αγαπημένου.

Τα στάδια προσαρμογής στην ιδέα του θανάτου

Τα πέντε στάδια κατά τη διαδικασία προσαρμογής στην ιδέα του θανάτου ήταν τα ακόλουθα:

1. Άρνηση:
   Ο άνθρωπος σε αυτό το στάδιο απορρίπτει το ενδεχόμενο του θανάτου και αναζητά ελπιδοφόρες διαγνώσεις.
2. Θυμός:
   Σ' αυτό το στάδιο το άτομο έχει συνειδητοποιήσει ότι θα πεθάνει και νιώθει ματαιωμένο καθώς δε μπορεί να εκπληρώσει όλα όσα επιθυμεί.

Το νόημα της Σταύρωσης και της Ανάστασης του Χριστού

 Γράφει η Χρύσα Ευαγγέλου

Τι συμβολίζει για εμάς η σταύρωση του Χριστού; Τι συμβολίζει η Ανάσταση του; Πως μπορούμε να εφαρμόσουμε αυτά τα στοιχεία στη ζωή μας, στην καθημερινότητα μας; Πως μπορούμε να ανακαλύψουμε και να βιώσουμε το νόημα αυτών των μυστηρίων όχι σαν κάτι ξένο που συνέβη στον υιό του θεού, αλλά σαν κάτι που συμβαίνει καθημερινά και έχει νόημα και ουσία για εμάς;

Ο Χριστός πέθανε για να δείξει στους ανθρώπους πώς να ζουν σαν υιοί του θεού. Εγκαινίασε μια Νέα Εποχή και υπέδειξε μια νέα δυνατότητα για το ανθρώπινο είδος, την Θεία του ιδιότητα.

Ο Χριστός λέγεται ότι μας απελευθέρωσε από την μορφική ζωή, την ύλη και μας κατέδειξε την δυνατότητα της ύπαρξης «εν τω κόσμω αλλά ουχί εκ του κόσμου», ζώντας σαν ψυχές, λυτρωμένοι από τις παγίδες και τους περιορισμούς της σάρκας, όσο ακόμα περπατάμε στη Γη. Μας έδειξε με το παράδειγμα της ζωής του τι μπορούσε να κάνει ένας τέλειος άνθρωπος, αναγνωρίζοντας την ανθρώπινη φύση του σαν ναό του Θεού, αλλά έχοντας γνώση και της έμφυτης θειότητα του, προσπάθησε να την φέρει στο προσκήνιο, πρώτα από όλα στη δική του συνείδηση και έπειτα ενώπιον του κόσμου.

Η αίσθηση της απουσίας μετά από ένα θάνατο

Η αίσθηση της απουσίας, που είναι πολύ φυσικό να υπάρχει μετά από ένα θάνατο, μειώνεται, όταν πάψουμε να αναζητούμε συνεχώς μια χαμένη παρουσία και αρχίσουμε να ζούμε την παρουσία αυτή μέσα μας.

Όταν διατηρούμε στο νου και την καρδιά μας την μνήμη του ανθρώπου που έφυγε, τότε αυτός δεν είναι μακριά μας, είναι ένα με μας, με την ψυχή και το πνεύμα μας.

Η «Ανάσταση» του Λέοντα Τολστόι

Η επανάσταση είναι για τους πολλούς, 

η ανάσταση είναι για τον έναν. (Τολστόι) 

Η ανάσταση, και ως λέξη, ακούγεται πολύ βαριά στη σύγχρονη εποχή, εκτός του ότι παραπέμπει στο φινάλε μιας θρησκευτικής πίστης, η οποία, όπως όλες, πήρε και αυτή το δικό της μερίδιο της αμφισβήτησης. Και ναι μεν η επανάσταση αφορά πλέον χώρες του Τρίτου Κόσμου, όμως στη διαδικασία της ανάστασης μπορεί να μπει οποιοσδήποτε, σύμφωνα με την άποψη του συγγραφέα. (Μια μορφή αναστάσεως μπορεί να είναι αυτό που λέμε σήμερα αποτοξίνωση, όχι από ουσίες, αλλά από έναν τρόπο ζωής και μια κατάσταση ψυχής.)

Είναι εντυπωσιακό το πώς τα επιχειρήματα του Τολστόι άντεξαν στον χρόνο και μοιάζουν σήμερα τόσο επίκαιρα. Χρειάστηκε να γίνει ένα τεράστιο άλμα στο βιοτικό επίπεδο του σύγχρονου κόσμου, για να τα βρει μπροστά του. «Η οικοδομή -σημειώνει κάπου ο συγγραφέας- ήταν πραγματικά τεράστια… Την ώρα που υπάρχουν παιδιά που αργοπεθαίνουν από υποσιτισμό, χτίζονται τέτοια ανόητα και άχρηστα σπίτια, για κάποιον ανόητο και άχρηστο άνθρωπο…». Ένας τέτοιος άνθρωπος έγινε και ο ήρωας του έργου, όταν, όπως λέει χαρακτηριστικά, έπαψε να πιστεύει στον εαυτό του, κι άρχισε να πιστεύει στους άλλους.