Πως μπορείτε να βοηθήσετε κάποιον που φοβάται!

- Σεβαστείτε το συναίσθημά του.

- Μη γελοιοποιήσετε ποτέ τον φόβο.

- Ακούστε τον χωρίς να αναζητάτε λύσεις.

- Μην προσπαθήσετε να τον λογικέψετε

- Μην προσπαθήσετε να  του δώσετε συμβουλές.

- Μη θελήσετε να τον καθησυχάσετε να διώξετε τον τρόμο του, αφήστε τον πρώτα να τον ζήσει.

Το πρώτο που χρειάζεται είναι να αισθανθεί αποδεκτός μαζί με το συναίσθημά του. Εμπιστευτείτε τις ικανότητες του να βρει τις δικές του λύσεις.

Τα στάδια προσαρμογής στην ιδέα του θανάτου - Elisabeth K.Ross

 

 Η συμβολή της Elisabeth Kübler-Ross στην ψυχολογία

Μία σπουδαία συμβολή της Elisabeth Kübler-Ross στην ψυχολογία ήταν τα στάδια προσαρμογής στην διαδικασία του θανάτου. Αρχικά, τα στάδια αυτά βοήθησαν σε περιπτώσεις ανθρώπων που είχαν διαγνωσθεί με καταληκτική ασθένεια. Στην πορεία, η εν λόγω θεωρία χρησιμοποιήθηκε σε μία ευρύτερη γκάμα απωλειών, όπου και πάλι παρατηρείται μια διεργασία πένθους, όπως ο χωρισμός, απώλεια υγείας, εργασίας ή κάποιου αγαπημένου.

Τα στάδια προσαρμογής στην ιδέα του θανάτου

Τα πέντε στάδια κατά τη διαδικασία προσαρμογής στην ιδέα του θανάτου ήταν τα ακόλουθα:

1. Άρνηση:
   Ο άνθρωπος σε αυτό το στάδιο απορρίπτει το ενδεχόμενο του θανάτου και αναζητά ελπιδοφόρες διαγνώσεις.
2. Θυμός:
   Σ' αυτό το στάδιο το άτομο έχει συνειδητοποιήσει ότι θα πεθάνει και νιώθει ματαιωμένο καθώς δε μπορεί να εκπληρώσει όλα όσα επιθυμεί.

Πως να «κάνουμε ειρήνη» με τον εαυτό μας

Το 1ο και σημαντικότερο κομμάτι του ταξιδιού μας προς μία ζωή γεμάτη ικανοποίηση, νόημα και αυθεντικότητα, είναι το να μάθουμε ποιοι πραγματικά είμαστε στο πιο βαθύ μας επίπεδο, να μάθουμε το πιο βαθύ μας εαυτό. Το ταξίδι της αυτογνωσίας είναι ένα ταξίδι ζωής. Κι όσο πιο ανοιχτοί είμαστε στο να ακολουθήσουμε αυτό το μονοπάτι, τόσο περισσότερο θα αναπτυχθούμε και θα εξελιχθούμε.

Το να είμαστε σε πλήρη γνώση του εαυτού μας έχει να κάνει με το πόσο βαθιά μέσα μας είμαστε διατεθειμένοι να κοιτάξουμε. Αυτό είναι τεράστια πρόκληση και συχνά μας προκαλεί φόβο. Υπάρχουν κομμάτια της ζωής μας και της προσωπικότητας μας που δε θέλουμε καν να κοιτάξουμε, που δε θέλουμε καν να θυμόμαστε ή που δεν θέλουμε καν να ξέρουμε ότι υπάρχουν. Υπάρχουν κομμάτια της ζωής μας που αποφεύγουμε, κομμάτια του εαυτού μας που θέλουμε να απαρνηθούμε. Προτιμάμε να κουκουλώνουμε τους φόβους μας, παρά να τους αντιμετωπίζουμε κατά πρόσωπο.

Όλα τα πράγματα δημιουργήθηκαν από το ΟΜ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Όλα τα πράγματα δημιουργήθηκαν από το ΟΜ.

 

Η αγάπη είναι το σώμα Του.

 

Είναι χωρίς σχήμα, χωρίς ποιότητα, χωρίς παρακμή,αναζήτησε την ένωσή σου μ’ Αυτόν.

Αυτός ο απροσδιόριστος Θεός παίρνει μύριες μορφές στα μάτια των δημιουργημάτων Του:

 

Είναι αγνός και άφθαρτος,η μορφή Του είναι άπειρη κι ανεξερεύνητη,

χορεύει εκστασιασμένος και κύματα μορφών ξεπηδούν από αυτό τον χορό Του.

Άσε τους "τοξικούς" ανθρώπους ήσυχους!

Κυκλοφορούν ευρέως αρκετά άρθρα περί τοξικότητας και τοξικών ανθρώπων στη ζωή μας, πώς σε καταστρέφουν και πώς σου χαλάνε τη ζωή και άλλα τέτοια θετικά και χαριτωμένα.

Στην ουσία τα άρθρα είναι γεμάτα αρνητικότητα και πώς σου καταστρέφουν τη ζωή οι τοξικοί άνθρωποι, ή τουλάχιστον έτσι θες να πιστεύεις ώστε να φύγει η ευθύνη από πάνω σου.

Έχω αρχίσει να χαλιέμαι με τον όρο «τοξικός άνθρωπος» για πολλούς λόγους:

1. Μπορεί να είσαι εσύ ο ίδιος τοξικός άνθρωπος

Πολύ εύκολα χαρακτηρίζεις κάποιον τοξικό άνθρωπο. Τον εαυτό σου όμως;

Άραγε αντιλαμβάνεσαι πότε γίνεσαι και εσύ τοξικός προς τους άλλους; Μια μικρή αλλαγή στη ζωή σου μπορεί να σε κάνει εύκολα. Μπορεί να είσαι κουρασμένος, ταλαιπωρημένος, να είχες μια κακή μέρα / μήνα / χρονιά και να έχεις μεταμορφωθεί. Ο άλλος βέβαια βλέπει μόνο αυτό που φαίνεται και μπορεί και να του σπας τα νεύρα. Ίσως να έχει διαβάσει και όλους τους λόγους που πρέπει να αποφεύγει τέτοια άτομα από τη ζωή του και το κάνει.

2. Δεν ξέρεις ποτέ τι περνάει ο άλλος

Δεν έχεις ιδέα τι συμβαίνει στη ζωή του άλλου, ακόμα και αν ξέρεις επιφανειακά δεν ξέρεις ποτέ την ψυχοσύνθεση του άλλου. Θεωρώ άδικο να χαρακτηρίσεις κάποιον τοξικό χωρίς να σκεφτείς ότι μπορεί και αυτός να χρειάζεται απλά αγάπη.

8 πράγματα που πρέπει να θυμάστε όταν όλα σας πηγαίνουν στραβά.

Τις δύσκολες στιγμές που θα έχετε μεγαλύτερη ανάγκη να αποκτήσετε ξανά κίνητρο στη ζωή σας, να θυμάστε τα εξής:

1. Ο πόνος αποτελεί τρόπο εξέλιξης.
Μερικές φορές η ζωή μπορεί να σας κλείνει κάποιες πόρτες διότι έχει έρθει η ώρα να προχωρήσετε μπροστά. Αυτό είναι κάτι θετικό, επειδή πιθανόν να μην πηγαίνατε παρακάτω, εκτός κι αν οι περιστάσεις σας ανάγκαζαν να το κάνετε. Όταν περνάτε δύσκολα, θυμηθείτε ότι ο πόνος δεν έρχεται χωρίς λόγο. Αφήστε πίσω σας ό,τι σας έκανε κακό, αλλά μην ξεχάσετε ποτέ τι σας δίδαξε. Το γεγονός ότι αντιμετωπίζετε δυσκολίες, δεν σημαίνει ότι έχετε αποτύχει. Κάθε επιτυχία απαιτεί να δώσετε έναν αγώνα. Το καλό πράγμα αργεί, γι’ αυτό να έχετε υπομονή και να παραμείνετε αισιόδοξοι και στο τέλος θα γίνουν όλα, απλώς ίσως όχι αμέσως. Να θυμάστε ότι υπάρχουν δύο είδη πόνου: ο πόνος που σας πληγώνει και ο πόνος που σας αλλάζει. Όταν, αντί να αντιστέκεστε, δέχεστε τη ζωή όπως είναι, και τα δύο είδη μπορούν να σας βοηθήσουν να εξελιχτείτε.

Η αποδοχή είναι ένα εισιτήριο εξόδου από τον θυμό και το φόβο

«Δεν χρειάζεται να σου αρέσει αυτό που συμβαίνει στη ζωή σου, όμως πρέπει να αποδεχτείς, ότι συμβαίνει.» Όσο ο άνθρωπος δεν αποδέχεται την πραγματικότητα είναι αδύναμος να διακρίνει το ρόλο του, και πώς έχει συμβάλει στη διαμόρφωσή της. Η ανικανότητα να αποδεχτεί κάποιος την πραγματικότητα, ισοδυναμεί με την άρνηση να κάνει μια συνειδητή επιλογή.

«Όταν δεν επιλέγεις, ζεις σε έναν αυτόματο πιλότο. Γίνεσαι ένα θύμα των περιστάσεων.» Αποδοχή σημαίνει απλά, αναγνώριση. Όταν αναγνωρίζεις κάτι, το βλέπεις έτσι όπως είναι πραγματικά.

Όλες μας οι εμπειρίες, ανεξαρτήτως του πόσο άσχημες είναι, είναι προσωρινές. Η αποδοχή μιας εμπειρίας, σαν μιας προσωρινής κατάστασης, μπορεί να κάνει πολύ πιο εύκολη τη διαχείριση της.

Δεν σημαίνει ότι δεν θα σου προκαλέσει προσωρινά ίσως κάποια αρνητικά συναισθήματα θυμού, πόνου, ή φόβου. Όμως όταν αντιμετωπίζεις μια κατάσταση, με τη γνώση ότι είναι προσωρινή, είναι πιο εύκολο να τη διαχειριστείς με πιο ήρεμο νου.

Η αποδοχή επίσης, είναι ένας εισιτήριο εξόδου από τον θυμό και το φόβο. Σε πηγαίνει από εκεί που βρίσκεσαι στο σημείο που θέλεις να βρεθείς, πολύ πιο γρήγορα.

Αποδέχομαι κάτι, δεν σημαίνει ότι το εγκρίνω. Ούτε και ότι δεν θα επηρεαστώ από αυτό που συμβαίνει. Αποδέχομαι, σημαίνει απλά ότι μπορώ να ‘’παραδοθώ’’ στην πραγματικότητα χωρίς να αντιστέκομαι και να εθελοτυφλώ, ώστε να δω τι πραγματικά συμβαίνει.

Θάρρος - Osho

Στην αρχή δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον δειλό και τον θαρραλέο άνθρωπο. Και οι δυο φοβούνται. Η διαφορά είναι, ο δειλός ακούει τους φόβους του και τους ακολουθεί. Ο θαρραλέος άνθρωπος τους βάζει στην άκρη και προχωρεί πιο πέρα. Οι φόβοι υπάρχουν, τους γνωρίζει, αλλά ο θαρραλέος άνθρωπος μπαίνει μέσα στο άγνωστο παρά τους φόβους όλους. Θάρρος δεν σημαίνει αφοβία, αλλά να προχωρείς μέσα στο άγνωστο παρά όλους τους φόβους.

Μπορείς να επιλέγεις την αγάπη αντί για το φόβο ...

Τι σημαίνει "να επιλέγεις την αγάπη"; Σημαίνει ότι αποφασίζεις πως η γαλήνη και η ευτυχία είναι σημαντικότερες για σένα από το να έχεις "δίκιο". Σημαίνει άμεση επίλυση παρά συνεχή αγώνα. Ευτυχία παρά απογοήτευση.

Η επιλογή του δρόμου της αγάπης σημαίνει ότι καταλαβαίνεις πως σου αρκεί το απλό, γαλήνιο αίσθημα της υγιούς λειτουργίας σου, ότι αυτό αντιπροσωπεύει ουσιαστικά ό,τι θέλεις από τη ζωή σου. Η ζωή δεν είναι τίποτα περισσότερο από την απλή εμπειρία της δικής σου ψυχικής υγείας. 

Ο μόνος λόγος για να επιλέξεις έναν αρνητικό τρόπο σκέψης θα ήταν κάποια δική σου λανθασμένη προσδοκία ότι αυτό θα σου χάριζε κάποια ικανοποίηση. Ξέχνα το! Η ικανοποίηση που αναζητάς είναι στη διάθεσή σου μόνο όταν αποφασίζεις συνειδητά ότι εκείνη τη στιγμή προτιμάς την ψυχική σου ηρεμία από τις σκέψεις που σε απομακρύνουν από αυτήν. Το μόνο πράγμα που πρέπει να κάνεις για να ανακαλύψεις την υγιή λειτουργία σου είναι να παρατήσεις τη σκέψη που σου στέκεται εμπόδιο.

Η Δύναμη του “Όχι”.

Γιατί Αποδεχόμαστε Όσα θα Θέλαμε να Αρνηθούμε;

Αναμφισβήτητα, όλοι μας έχουμε βρεθεί στη δυσμενή θέση να εκφράσουμε την άρνησή μας απέναντι σε μία κατάσταση ή ένα πρόσωπο και αντί αυτού καταλήγουμε να θυματοποιούμε τα θέλω και τις ανάγκες μας εξαιτίας απρεπών πρεπισμών και καταναγκαστικών συνηθειών που μουδιάζουν τη δύναμη της άρνησης.

Πόσες φορές θέλουμε να φωνάξουμε όχι στην καθημερινότητα μας και δειλιάζουμε;

Σε μία δουλειά, που δεν μας ικανοποιεί; Σε μία σχέση τοξική, που αναβάλλει και καθυστερεί τη ζωή μας; Σε μία φιλία που δεν πληροί τις προϋποθέσεις για μία κοινή εξελικτική πορεία; Σε έναν εαυτό που δε μας γεμίζει και δε μας ικανοποιεί;